Dokładnie rok temu 8 marca zadzwonił telefon że moja konsultacja w Wiedniu może zostać przyśpieszona, jeśli tylko uda się wszystko zorganizować na 10 marca- to mam nowy termin wizyty. Zwolniło sie miejsce i mogłam jechać za inną osobę, która nie była w stanie dotrzeć do Wiednia na zaplanowany dzień. Ja żyłam w oczekiwaniu na koniec miesiąca i z każdym dniem coraz bardziej się denerwowałam ale po tym jednym tel. wszystko potoczyło się szybszym tępem. Mój czas oczekiwania zaskakująco się przyśpieszył .O tym,że mogę w Wiedniu pojawić się o 3 tygodnie wcześniej niż to było uzgodnione, dowiedziałam się w ostatniej chwili i w pierwszym momencie zorganizowanie wyjazdu do Wiednia, w jeden dzień, wydawało się niemożliwe. Największe obawy były związane z moim samopoczuciem. Po ciężkiej infekcji nie zdążyłam jeszcze stanąć na nogi i nabrać sił, taka podróż już na starcie była męcząca.To była niedziela a na wtorek był termin mojej nowej wizyty no i przyszedł wtorek a wraz z nim wyprawa do Wiednia przez Rabkę. Dobrze się stało. Pod koniec marca miałam ten stresujący i męczący dzień już dawno za sobą i w głowie jedno- zostałam zakwalifikowana!!! co to teraz będzie?!!!. Przegrałam też zakład. Założyłam się z Kubą obstawiając, ze jeszcze nie zostanie podjęta ostatecznie decyzja o przeszczepieniu mi płuc a Kuba był przekonany,że nie ma innej opcji, ze w takim stanie w jakim jestem muszą mnie zakwalifikować. Doktor też jeszcze utwierdzał mnie w przekonaniu, że decyzja będzie na tak, ja sama do końca nie wierzyłam w to majac na uwadze inne osoby, które do Wiednia na konsultację wybierały się ponownie. Sama już nie wiem co chciałam usłyszeć, stres i niepewność potęgowały się z każdym przybliżającym mnie do wiedeńskiej kliniki kilometrem. Za dwa dni  rocznica od kiedy zaczęłam żyć zupełnie oderwana od wcześniejszego życia. Z zupełnie innymi problemami, innym stresem, strachem i kłębiącymi się nieustannie myślami o tym co mnie czeka ale też nadzieją po stokroć niekończącą się, która utrzymuje mnie przy życiu i nie pozwala zwariować pośród tego wszystkiego co się zdążyło stać i co się dzieje... To już rok. Rok od kiedy odwiedziłam Wiedeń, miejsce w którym obiecano mi uratować moje życie. Miejsce, które mam nadzieje odmieni moje życie na lepsze. Rok od kiedy padły te ważne w moim życiu słowa, które nabiorą jeszcze większego znaczenia gdy się wypełnią.