- nie dociera do mnie, że jesteś już na tej liście...

- do mnie też jeszcze nie! ale jak byś chciała, żeby do ciebie docierało?

- nie wiem, ale nie dociera.

- nie będzie do ciebie docierać długo. Ja myślę, że nawet jak wrócę z Wiednia z nowymi płucami, będziesz się na mnie patrzyła i nie będziesz dowierzać, że jestem po przeszczepie.

- nie prawda.

- prawda! nie wiem czy do mnie będzie docierać to wszystko co się będzie działo, czy ja uwierzę!? a co dopiero do ciebie. Ty będziesz tutaj. A to ja będę musiała to wszystko przeżyć na własnej skórze! Dla ciebie to będzie jak mój wyjazd do Rabki, tylko trochę dłuższy.Cholernie się boję! nawet ten strach nie dociera do końca do mnie i nie jest w pełni mój! nie potrafię sobie wyobrazić tego, czego mam się bać! co będę musiała przetrwać? ale jak pomyślę o tym, to jestem przerażona.

- to nie myśl.

- łatwo ci mówić!

- no to przecież masz wyjście, nie zgodzić się. 

- jasne! i co wtedy? skazać się na śmierć?! przecież dla mnie jest już tylko jedno wyjście zarezerwowane! gdybym stchórzyła to byłaby największa porażka w moim życiu! Ale by było, dzwonią z Wiednia a ja mówię mam w dupie, nigdzie nie jadę! wyobrażasz to sobie?

- nie. nie wyobrażam. Nikt tak chyba nie zrobił, co? 

- no nie. Trzeba być szurniętym chyba, żeby tak zrobić.

- ty jesteś!;)

- hahahaha!!!

- napisz na swojej stronie, że jesteś jak bohater tragiczny. Cokolwiek nie wybierzesz to źle;)

- napiszę!

Dokładnie rok temu 8 marca zadzwonił telefon że moja konsultacja w Wiedniu może zostać przyśpieszona, jeśli tylko uda się wszystko zorganizować na 10 marca- to mam nowy termin wizyty. Zwolniło się miejsce i mogłam jechać za inną osobę, która nie była w stanie dotrzeć do Wiednia na zaplanowany dzień. Ja żyłam w oczekiwaniu na koniec miesiąca i z każdym dniem coraz bardziej się denerwowałam ale po tym jednym tel. wszystko potoczyło się szybszym tempem. Mój czas oczekiwania zaskakująco się przyśpieszył .O tym,że mogę w Wiedniu pojawić się o 3 tygodnie wcześniej niż to było uzgodnione, dowiedziałam się w ostatniej chwili i w pierwszym momencie zorganizowanie wyjazdu do Wiednia, w jeden dzień, wydawało się niemożliwe. Największe obawy były związane z moim samopoczuciem. Po ciężkiej infekcji nie zdążyłam jeszcze stanąć na nogi i nabrać sił, taka podróż już na starcie była męcząca.To była niedziela a na wtorek był termin mojej nowej wizyty no i przyszedł wtorek a wraz z nim wyprawa do Wiednia przez Rabkę. Dobrze się stało...

Pod koniec marca miałam ten stresujący i męczący dzień już dawno za sobą i w głowie jedno- zostałam zakwalifikowana!!! co to teraz będzie?!!!.

Przegrałam też zakład. Założyłam się z Kubą przekonana, że jeszcze nie zostanie podjęta ostatecznie decyzja o przeszczepieniu mi płuc a on zgrywał tak pewnego,że nie ma innej opcji, że w takim stanie w jakim jestem ( bo nie widział gorszych!) muszą mnie zakwalifikować. Doktor też jeszcze utwierdzał mnie w przekonaniu, że decyzja będzie na ta a ja sama do końca nie wierzyłam w to mając chyba na uwadze inne osoby, które do Wiednia na konsultację musiały wybierać się drugi raz.

Sama już nie wiem co chciałam wtedy usłyszeć a stres i niepewność co będzie, potęgowały się z każdym przybliżającym mnie do wiedeńskiej kliniki kilometrem. No więc się okazało, że i Kuba i Doktor się nie pomylili. Doktor nie mógł się mylić ale Kuba mógł!  Za dwa dni  rok od kiedy zaczęłam żyć zupełnie oderwana od wcześniejszego życia. Z zupełnie innymi problemami i innym stresem wokół tych problemów. Innym strachem i kłębiącymi się nieustannie myślami o tym co mnie czeka ale też nadzieją na nowe po stokroć niekończącą się, która utrzymuje mnie przy życiu i nie pozwala zwariować pośród tego wszystkiego co się zdążyło stać i co się dzieje... To już rok.

Rok od kiedy odwiedziłam Wiedeń, miejsce w którym obiecano mi uratować moje życie. Miejsce, które mam nadzieje odmieni moje życie na lepsze. Rok od kiedy padły te ważne w moim życiu słowa, które nabiorą jeszcze większego znaczenia gdy się wypełnią.